กลอนสดสำหรับกล่าวส่งผู้วายชนม์09

 

กลอนสดสำหรับกล่าวส่งผู้วายชนม์

ชื่อผู้วายชนม์ : พลเรือตรี รองศาสตราจารย์ ทองใบ ธีรานันทางกูร

ความสัมพันธ์ : บุตร–บิดา

อายุ : ๑๐๕ ปี

สถานที่ประกอบพิธี : วัดเครือวัลย์วรวิหาร ฌาปนสถานกองทัพเรือ

วันที่ : ๒ เมษายน พ.ศ. ๒๕๙๒

สถานการณ์

ใช้สำหรับช่วงกล่าวไว้อาลัยหรือกล่าวส่งผู้วายชนม์ โดยเฉพาะช่วงท้ายของพิธี เพื่อเตือนใจผู้ที่ยังอยู่ให้รู้จัก ปล่อยวางความยึดมั่น ความเศร้า และสิ่งที่ไม่อาจย้อนกลับคืนมาได้ แล้วน้อมนำความดีของผู้จากไปไว้เป็นหลักในการดำเนินชีวิตต่อไป

บทกลอน

กลอนปล่อยวาง

ชีวิตคนเหมือนสายธารที่ผ่านไหล
ไม่มีใครหยุดเวลาไว้ได้หนา
เมื่อถึงคราวต้องพรากจากกันมา
จงปล่อยวางด้วยปัญญาอย่าฝืนธรรม

ขอส่ง......ด้วยรักและอาลัย
แม้หัวใจยังเศร้าเฝ้าคร่ำครวญ
แต่ชีวิตต้องเดินไปตามกระบวน
จงทบทวนความจริงแล้วปล่อยวาง

สิ่งที่ผ่านแล้วนั้นให้ผ่านเถิด
สิ่งที่เกิดย่อมดับไปตามหนทาง
สิ่งที่จากอย่าฝืนเหนี่ยวรั้ง
เพราะทุกอย่างล้วนเป็นไปตามธรรมดา

เราเคยรักจึงย่อมมีความคิดถึง
เราเคยซึ้งจึงย่อมมีน้ำตา
แต่เมื่อถึงเวลาต้องจากลา
จงรักษาความดีไว้แทนความเศร้า

อย่ายึดติดร่างกายที่ล่วงลับ
อย่ายึดกับอดีตที่ผ่านแล้ว
เก็บความดีของ......ไว้เป็นแนว
แล้วก้าวแคล้วเดินต่ออย่างเข้าใจ

ปล่อยความทุกข์ให้ลอยไปกับสายลม
ปล่อยความตรมให้คลายจากใจได้
เหลือความรัก ความดี และอาลัย
เป็นแรงใจให้ผู้ยังอยู่สู้ต่อไป

เมื่อถึงคราวต้องจากอย่าหวั่นไหว
เพราะไม่มีสิ่งใดอยู่คงมั่น
วันนี้เขาจากไปตามกาลวัน
วันหนึ่งนั้นเราก็ต้องจากไป

จงปล่อยวางด้วยใจที่สงบ
ยอมรับกฎธรรมดาของโลกไว้
ทำความดีในวันที่ยังหายใจ
แล้วจากไปอย่างมีความหมาย...เมื่อถึงวัน

ธรรมะประจำบท

การปล่อยวาง มิใช่การไม่รัก ไม่คิดถึง หรือไม่รู้สึกเศร้า แต่คือการรู้จักยอมรับความจริงว่า สิ่งทั้งหลายย่อมมีการเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และเปลี่ยนแปลงไปตามเหตุปัจจัย

เมื่อบุคคลอันเป็นที่รักจากไป ความเสียใจเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ตามธรรมชาติ แต่เมื่อมีสติ เราสามารถค่อย ๆ วางความยึดมั่นลง และเปลี่ยนความอาลัยให้เป็นพลังแห่งความดี

การปล่อยวางจึงไม่ใช่การลืมผู้จากไป หากคือ การเก็บความรักและความดีไว้ โดยไม่ปล่อยให้ความเศร้าครอบงำชีวิตของผู้ที่ยังอยู่

ข้อคิดสำหรับผู้ฟัง

ปล่อยวาง มิใช่ปล่อยให้ความรักหายไป
แต่คือการวางความทุกข์ลง แล้วเก็บความรักและความดีไว้ในหัวใจ

สิ่งใดผ่านไปแล้ว ย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้
สิ่งใดจากไปแล้ว ฝืนเหนี่ยวรั้งไม่ได้
แต่สิ่งหนึ่งที่เรายังทำได้ คือ นำบทเรียนและความดีจากวันวาน มาใช้สร้างวันพรุ่งนี้

คำกล่าวปิดของพิธีกร

วันนี้พวกเรามาส่ง ...... ด้วยความรักและความอาลัย

ความเศร้าที่เกิดขึ้นในวันนี้ เป็นเพราะครั้งหนึ่งเราเคยมีความผูกพันต่อกัน และเมื่อถึงเวลาพลัดพราก หัวใจย่อมรู้สึกอาลัยเป็นธรรมดา

ขอให้ทุกท่านค่อย ๆ วางความเศร้าลง
ไม่ใช่เพราะเราไม่รักผู้จากไป
แต่เพราะเรารัก และต้องการให้ความดีของท่านดำรงอยู่ต่อไป

จากวันนี้ เราอาจไม่มีโอกาสได้พบหน้า
ไม่มีโอกาสได้ยินเสียง
ไม่มีโอกาสได้พูดคุยเหมือนที่ผ่านมา

แต่เรายังสามารถระลึกถึงท่านได้ด้วยการ ทำความดี

เมื่อคิดถึงท่าน จงทำความดี
เมื่ออาลัยท่าน จงทำประโยชน์
เมื่ออยากตอบแทนท่าน จงดำเนินชีวิตให้เป็นคนดี

ขอให้พวกเราน้อมรับความจริงของชีวิตด้วยสติ และปล่อยวางสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ พร้อมก้าวเดินต่อไปด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง

จากไปแล้วจงวางความเศร้า
เหลือเพียงเงาความดีที่สร้างไว้
เก็บความรักเป็นแสงส่องกลางใจ
แล้วก้าวต่อไปด้วยธรรม...อย่างสงบ